En nou?

column via mail

Er gaan niet veel dagen voorbij voordat ik me weer in positieve zin verbaas over de groeiende mogelijkheden van de techniek. Van de hardware zeg maar. Vaak gaat dat gepaard met groeiende mogelijkheden van de software. Nu werd ik net geattendeerd, via een berichtje op mijn blogsite, dat ik een blog kon maken via een gepersonificeerd emailadres. Dat betekent dat ik elk mailtje, met dat doel voor ogen, op elke plek waar ik maar kan mailen, op mijn blogpagina 'En nou...' kan laten landen.

De mogelijkheden volgen elkaar zo snel op dat ik even nog niet weet of ik dat handig moet vinden of niet. Ik vraag me af wat het verschil is, of ik nu hier zit te schrijven aan een verhaal, of ik doe dat via de achterkant van mijn blog-account. Ik heb wel het idee dat deze mogelijkheid sneller zou kunnen werken, maar is een goede blog / column gebaat bij snelheid? Met andere woorden. Ik weet het nog niet.

Gisteren zag ik de nieuwste (of is er vandaag alweer een nieuwere?) Nokia-mobiel in gebruik. Het apparaat leek op een Barbie & Ken-laptop. Geweldig ding lijkt me. En de mogelijkheden zijn onbegrensd. Met een beetje abonnement heb je de wereld constant bij je. Grappig is wel dat je de werkelijkheid om je heen daarmee wat kwijt lijkt te raken... In ieder geval op de momenten dat je met de wereld in contact bent. Moderne tijd, net wat u zegt...

Nu eens kijken of deze mail op mijn blogpagina verschijnt. Als ik straks ook zo'n Barbie & Ken-laptop heb, kan ik vanuit elke plek in de wereld bloggen. Vanaf de stamtafel bij Cambrinus bijvoorbeeld. Of kan ik het dan beter gewoon vertellen aan de mensen waar ik dan bij zit? Nog even over nadenken...

Mist op de ziel

Daar stond ik, op de gesloten afdeling van het verpleeghuis. Hier zaten de mensen die zichzelf aan het verliezen waren of zichzelf al verloren hadden maar niet meer zelf mochten verdwalen. Daar stond ook de man die steeds opnieuw machteloos vroeg om hem te helpen zoeken. Onbewust van het hopeloze en pijnlijk dubbelzinnige van die voortdurende vraag. Want ‘hij’ was niet meer te vinden, terwijl je hem toendertijd nooit meer hoefde te zoeken… De deuren waren gesloten. De laatste jaren heeft hij daar geleefd, begrijpelijk, maar vol van angstig onbegrip. Voortdurend op zoek naar wat er niet meer was… confronterende contrasten. Uiteindelijk bleef van hem slechts de buitenkant over. Een lieve huls. Een mooi boek zonder woorden. Vertaald in herinnering.

Ik ben opnieuw op de gesloten afdeling van het verpleeghuis. Bij de vrouw die niet meer weet dat ze de moeder is van mijn vrouw. Die kwijt is dat ze de oma is van mijn dochter. De buitenkant is er nog, maar de binnenkant raakt langzaam leeg. Zij woont tussen nog dieper demente bejaarden die –wrang maar godzijdank ook zielsgelukkig- in poppen en knuffels geborgenheid en veiligheid vinden. Van binnen zó oud, dat ze aan de buitenkant weer kind worden. Het zijn allemaal voelbare, zichtbare of hoorbare tegenstellingen. En iedere keer opnieuw zo confronterend. Als je dement wordt dan verlies je jezelf. Verlies je vandaag en morgen. En als het proces van binnen maar lang genoeg doorgaat dan verlies je gisteren ook. Dan blijft er enkel grijze dofheid over in de ogen. Dan zit er mist op de ziel…

Heel soms is die mist wat minder dicht. Trekken er flarden op en zijn er tekenen van herkenning. Het boek gaat een momentje open en een paar regels worden leesbaar. Door een aanraking, een beeld of een geluid is er even contact met de werkelijkheid. Het wordt door zonen en dochters gekoesterd als spaarzame bewijzen van bewustheid. Steeds zeldzamer wordende momenten van zielsgeluk… Even gevonden wat kwijt is. Een paar tellen vastgehouden, gekoesterd en dan noodgedwongen weer laten gaan. Het kan helaas niet anders. Je moet het loslaten… Je moet háár loslaten. Achterlaten in geslotenheid. Maar die pop, die mag ze houden. Houd ze maar stevig vast en knuffel haar… vandaag… dag mam…tot morgen. Of tot gisteren… Waar je ook bent. Dag mam…

Dood

'Maar als het tóch waar is?’ Bang kijkt hij me aan. Onze zoon van elf heeft van een vriendje de onheilstijding gekregen dat een komeet de aarde en al het leven daarop zal gaan vernietigen. Huilend heeft hij me deelgenoot gemaakt van zijn angst. Samen zitten we nu voor de computer en tellen het grote aantal Google-hits, waarin de naam van de komeet automatisch gerelateerd wordt aan de term ‘broodje aap’. Het stelt hem voor dat moment gerust, en ik ben blij dat me dat gelukt is. Een kind hoort niet bang te zijn voor de dood…

Een paar dagen later komt  hij met een trillende onderlip van de trap af. De angst blijkt hardnekkig en heeft opnieuw de kop op gestoken. Met name dat gegeven zet me aan het denken. Waar is hij zo bang voor? Nog steeds de komeet? Het onvermijdelijke einde? Of zijn het de gedachten over het verlies van datgene dat hij niet wil verliezen? Wat is er over als iedereen in je omgeving sterft? Dan blijf je alleen achter en wat heb je dan nog? Maakt hij zich ongerust over zijn eigen sterfelijkheid of denkt hij aan de onze? De komeet is ongetwijfeld de aanleiding, maar zit de angst niet veel dieper? Zelf kijk je ook wel eens hoe laat het is op je biologische klok. En dan overtuig je jezelf dat half twaalf nog een heel eind af is van vijf voor twaalf, maar toch. Dingen zijn eindig en onze Mees lijkt dat te voelen. Of vul ik dan teveel in, vraag ik mezelf af. Zit hij er misschien veel aardser in en denkt hij aan de fysieke pijn van zo’n enorme inslag? Wat het ook is, je wil als ouder je kind niet bang zien. Dus probeer ik hem opnieuw gerust te stellen. ‘Je hoeft niet bang te zijn, Mees’… de woorden worden gevolgd door de zakelijke uitleg van het broodje-aap gehalte van de gewraakte komeet. De angst verdwijnt echter niet uit zijn ogen. Ik sla mijn armen om hem heen en ik voel meteen dat in de geborgenheid van die omarming de spanning uit zijn lijf stroomt. ‘Je bent bang hé?’ Mees laat zijn tranen de vrije loop terwijl ik hem vasthoud en stevig tegen me aandruk. Even niks meer zeggen, schiet het als een komeet door mijn hoofd. Kille uitleg maakt plaats voor warm gevoel en dat blijkt veel beter te werken. Het huilen stopt na verloop van tijd en lijkt een bevrijdende werking te hebben gehad. We praten nog wat na en hij gaat weer naar bed. ’s Morgens vertelt hij lekker geslapen te hebben. Gelukkig.

Voor nu. Want hij is een denker. Filosoofje in de dop. Dus zal het zeker een keer opnieuw ter sprake komen. Dat had bijvoorbeeld al gekund bij het onlangs gevonden dode spitsmuisje, dat hij samen met een ander vriendje in onze tuin heeft begraven. We hebben het toen niet over de dood gehad. Misschien omdat mijn opmerking dat ze ‘blij waren met een dode muis’ wat verkeerd getimed was, maar goed. Soms kan je ook met humor een tegen-emotie oproepen is mijn ervaring. Mees en zijn vriendje zullen best wat woorden hebben gewisseld tijdens de ‘begrafenis’. Maar hebben vooral ook gehandeld. Een houten kruisje gemaakt. Een bedje van bloemen gelegd. Emoties gedeeld. Mooi om te zien. En goed om van te leren. Ratio versus emotie. Mannen die van Mars komen en vrouwen van Venus en dat soort dingen. De waardevolle kracht van contrasten. Zonder dood geen leven. Zonder zwart geen wit en zonder geluid geen stilte. Ik word er stil van. Zo stil dat je een muis kunt horen vallen…Op school hebben ze verdraaide spreekwoorden gehad vandaag. ‘Om je dood te lachen, pap’…Hij geniet weer. Lief ventje. Echt waar.

Relatief...

Vanmorgen iemand gesproken die was opgegeven.
'Ha', zei hij moedeloos, toen we elkaar in het vizier kregen. Hij zat in een rolstoel, vóór de ingang van het ziekenhuis in Venray. Zijn gezicht zag er opgezwollen uit en ik herkende hem maar net. 'Ha', herhaalde ik, ietwat angstig opgewekt. 'Hoe is het?'. Trillend ging zijn magere hand met een halfopgerookt shaggie naar zijn mond. 'Kappes kook' zei hij. 'Niks mier aan te doon...'. Hij keek me aan met een blik die het midden hield tussen berusting en ongeloof. Teneergeslagen. We hadden hem een paar weken eerder nog in Horst gezien, bij het Centrum. Daar viel op dat er aan hem 'gesleuteld' was. Een groot litteken aan zijn hoofd en een kale plek lieten niets te raden over. Hersentumor hoorden we later...
Toevallig gisteren, na het vreselijke bericht van Peter, nog over gehad. 'Hoe zou het trouwens met Ger zijn?'.
Nou, daar zat hij. Niks was het. Een hoopje levende ellende. Pyama aan, badjas open, bezig aan wat een van zijn laatste shaggies leek. Opgegeven... Alles is in één keer eindig.

Herhaaldelijk wisselden onze blikken elkaar. 'Shit man'... Hij knikte, als overbodige bevestiging en nam weer een trek van zijn sigaret. 'Rekke, daat is ut iënige nag'... Weer stilte. Ongeloof en berusting. 'Sterkte durmei' zei ik en legde even een hand op zijn schouder.. Wat kun je meer doen als niemand meer iets kan doen?
Het heeft me de hele dag bezig gehouden...
Ger, opnieuw sterkte. Voor jou, voor je vrouw en je kinderen. Voor de familie en voor iedereen die soortgelijke klappen krijgt te verwerken. Het maakt veel dingen heel relatief. Uiteindelijke leven we allemaal maar met geleende tijd. Hopelijk heeft iedereen in die tijd nog heel veel waardevolle momenten. En laten we dat elkaar vooral ook gunnen. Aan heel veel kunnen we namelijk wel wat doen.

Bloggen en twitteren: chill matty...

Een automatische 'tweet' via de blogpagina naar mijn twitter... Een maand geleden had ik een dergelijke zin nooit op kunnen schrijven. Van de drie zelfstandige naamwoorden kende ik er toen twee niet. Taal leeft en zeker in de snelle digitale wereld. Maar niet alleen daar. Ook in de wereld op straat blijkt taal springlevend. Gisteren kreeg ik via een linked-in groep (ook bijvoeglijke naamwoorden zijn onderhevig aan de tijdgeest...) een folder onder ogen, die geschreven was voor jeugdigen uit de randstad. Informatie over drugs, waarbij gebruik gemaakt was van straattaal. Nadat de folder gedrukt en verspreid was, bleek dat de 'hippe' woorden daarin al niet meer werden gebruikt door de doelgroep. Een hele discussie ontspon zich of je jongeren wel in 'hun eigen taal' kon aangespreken. Moest je als volwassene niet gewoon 'volwassen nederlands' praten, en de jongeren hun eigen taal laten spreken. Met andere woorden, had de folder niet in gewoon nederlands gemoeten? Eén van de vele reacties in die discussie sprak me wel aan: Of alle 'tegenstanders' van de jongerentaal zich überhaubt wel de moeite getroost hadden om de betekenis van de woorden te achterhalen? Of men het geen uitdaging vond om het eigen taalgevoel los te laten op de vaak buitenlands aandoende cultuurwoorden van de jongeren? Betekenis halen uit de context, zoals dat vroeger met tekstverwerken ook vaak moest gebeuren. Vanuit dat perspectief wordt het ineens een heel andere discussie. Het gaat niet meer om wat goed of fout is, maar over de manier waarop we elkaar weer kunnen begrijpen. Dat begint bij het openstaan voor nieuwe dingen. Niet meteen oordelen, maar eerst willen begrijpen. Een beetje moeite doen en gewoon proberen. Dus zet ik mijn 'tweets' op mijn blog, en laat ik mijn blog automatisch twitteren. Ik geloof dat ik dat wel 'spang' vind, en in ieder geval niet 'tjappie'. Dus, matty's...lekker chill bloggies blezen...

Connecties

De tekst van deze blog verschijnt -behalve hier- ook op mijn LinkedIn-pagina. De mededelingen die ik sinds kort via Twitter doe, zijn te zien op deze blogpagina en -via een flash-scriptje- op m'n orgel-website. Ik heb even getwijfeld of ik de blogs van mijn Hyves-pagina (wat was het wachtwoord ook alweer...) zou kopiëren naar mijn TypePad-blog. Sinds heel kort zie ik alle updates van Twitter ook op mijn mobiel. En kan ik zelfs via diezelfde mobiel mijn Twitterboodschappen 'live' op alle hierbovengenoemde plaatsen krijgen. Het wordt allemaal een beetje met elkaar verbonden. Ge-connect zeg maar. Ik ben, al uitproberend en zoekend, bezig met een soort van strategie. Connectie is daarbij het sleutelwoord. Maar is dat een garantie om beter gevónden te worden? Nee. Connecties hebben zegt niet altijd alles. Vanmorgen nog stond in de krant dat onze vroegere gemeentesecretaris (vooralsnog) geen baan krijgt bij de provincie. Ondanks connecties. Of dankzij? Zou Harrie ook twitteren? Ik zal zometeen eens zoeken. Heeft hij een LinkedIn-pagina? Een eigen weblog? Hoe zou hij het artikel in de krant vinden? Hij was niet bereikbaar voor commentaar, stond er. Niet bereikbaar? Mobiel, Hyves, LinkedIn, weblog, Twitter, Google, WieIsWie? of -hoe ging het ook alweer- analoog bellen? Ook als journalist heb je toch connecties?

Gebroken

Afgelopen zaterdag brak Mees zijn sleutelbeen. Lomp gevallen en met erg veel pijn teruggebracht door zijn vriendjes. Drie asperientjes maar de pijn werd niet minder. Dus toch maar naar de eerste hulp en daar zag Mees voor het eerst zijn eigen schouder aan de binnenkant. De foto liet een breuk zien en toen de dokter ons dat kwam uitleggen sprak Mees met een wat onvaste, van pijn doordrongen stem de onvergetelijke woorden: 'en wat gaan wij daar nu aan doen...?'
Mees loopt nu met een sling. De pijn is gelukkig een stuk minder. Ons troostend uitgesproken 'gebroken ventje' kan hij, na drie dagen, al bijna niet meer horen en hij is dan ook blij dat hij weer naar school mag. De afgelopen dagen opnieuw gezien hoe onwaarschijnlijk goed Mees erin slaagt om met pijn om te gaan. Weet of voelt hij dat zijn fysieke pijn ons als ouders ook (mentaal) pijn doet?  Het lijkt bijna dat dat voor hem de motivatie is om zijn eigen pijn te verbijten. Bewondering voel ik voor ons 'gebroken ventje' dat onbewust zoveel kracht uitstraalt. Ik begrijp steeds beter dat kinderen ook een voorbeeld voor hun ouders kunnen zijn. Hij heeft dat trouwens van Thea...

Orgelen

Afgelopen weekend (20 en 21 juni) in Torhout geweest. Straatfestival tijdens de Batjesdagen. Zelf met orgel en eigen stem twee dagen lang geproefd van het straatartiest zijn. Geweldige ervaring. Op zaterdag nog even wennen, maar op zondag vol los. Samen met nog een achttiental andere orgelspelers en muzikanten. Mooie sfeer en prachtig om te zien hoe eenieder z'n eigen ding doet. Mijn rol was tamelijk vrij. Ik mocht door de winkelstraat lopen en moest de plaats invullen van die artiesten die op een bepaalde tijd op het centrale podium moesten zijn. Veel mensen gezien. Met name zondag was een drukte van jewelste. Tegen het einde van de middag mochten alle orgelspelers zich op het centrale Marktplein nog éénmaal laten zien en horen. En daarna was de officiële ontvangst bij de burgemeester (schout en schepen). Het hele weekend was de man al bij allerlei officiële- en pseudo-officiële gebeurtenissen aanwezig geweest. Wat te denken van de onthulling van het 36e en 37e 'kostumeke van Manneken Pis'? En tijdens de ontvangst in de raadzaal van het gemeentehuis van Torhout, kregen een aantal aanwezigen van de vijfde generatie mosterdmaker een potje mosterd, onder het toeziend (maar het zich nog niet beseffende) oog van de zesde generatie. Veel bellen bier, wijn en gezang. Feest in het levende Torhout!

(een impressie van de ontvangst op het Marktplein en in de raadzaal op www.everyoneweb.com/ennendreij (kijk bij 'Ervaringen - Straatfestival Torhout)

COA

De inwoners van Tienray komen morgen bijelkaar. Waarschijnlijk niet alle duizend, maar de kans is groot dat een belangrijk deel vertegenwoordigd zal zijn. Want er komen in juni 250 vluchtelingen in het dorp wonen. En daar komt het COA (Centraal Orgaan opvang asielzoekers) morgenavond informatie over geven. Op de site van het COA is de eerste zin van de homepage veelzeggend: 'Het COA is voor de Nederlandse samenleving dé opvangorganisatie die zorgt voor probleemloze opvang van vreemdelingen'. Het COA doet het en niemand anders. En dat gaan ze nu dus in Tienray doen. Probleemloos opvangen. Uitgaan van het positieve heet dat en dat geeft de burger moed. De burger van Tienray misschien nog niet direct, maar de vluchtende burgers, de asielzoekers, hopenlijk des te meer. Wel een beetje genant dat we de hotelkamers eerst moeten ontdoen van alle luxe. Ze zouden eens de indruk krijgen dat ze gastvrij verwelkomd worden... En dan hebben we het nog niet over de waardevermindering van onze huizen, de ongetwijfeld toenemende criminaliteit en de veiligheid van onze schoolgaande kinderen...

Het is maar goed dat asielzoekers die straks in Nederland mogen blijven, dán pas Nederlands hoeven te leren. Dan hoeven ze al deze discussies nu nog niet mee te beleven. Want in hun eigen taal hebben ze waarschijnlijk al heel vaak bedroefd tegen elkaar gezegd dat ze hun huis missen; dat ze desondanks blij zijn ontsnapt te zijn aan crimineel geweld en godzijdank nu -áls hun familie nog compleet is- intens gelukkig zijn dat ze hun dochter of zoon in alle veiligheid nog kunnen omarmen.

Open Source?

Op de ICT&Overheidbeurs een nieuwe impuls gekregen om te bloggen. Om twee redenen. De dame die me aansprak terwijl ik een broodje aan het eten was. 'Handig', dacht ik achteraf om iemand 'off guard' over je Open Source product te komen vertellen. Ik kon overigens wel dooreten... en uiteindelijk hebben we het vooral over de door haar gemaakte brochure gehad. Overigens kreeg ik net van haar een uitnodiging voor LinkedIn. We zijn nu 'gelinkt', verbonden.

Tweede reden was het verhaal van Michel Riedijk van Greenvalley over 'Connected Government'. Digitale reacties van mensen verbinden aan beleid. Angela Merkel doet het. Barack Obama deed het vóór de presidentsverkiezingen en doet het nu weer, nadat uit reacties was gebleken dat hij het minder deed ná de verkiezingen. Onze minister van buitenlandse zaken, Maxime Verhagen, liet zijn internetreactie op het Engelandbezoek van Wilders meteen aanpassen, na legio reacties op zijn twitterboodschap hierover. Ik hoorde onlangs de term 'virtuele warmte'. Mooie term in dit verband. Internet krijgt een sociale functie: Veel mensen raken bij je betrokken en jij betrekt die mensen bij jezelf en op datgene wat je doet. Tenminste, als je daar voor kiest en er voor open staat. Zou dat ook 'Open Source' zijn...?